Σςςς...Η ανθρωπότης κοιμάται...

Όραμα κοσμικό κι όνειρο γενεών//για μια περισσότερο ισόνομη ζωή//και λιγότερο βίαιη παγκόσμια τάξη.//Ελπιδοφόρο ξημέρωμα η νέα εποχή!//Αναπτερώνεται δειλά-δειλά κι η ψυχή.// Ίσως κλείσουν επιτέλους τα περάσματα//για κείνους που καταιγίδες προκαλούν.//Ίσως άλλες συμφορές πάνω στη γη//να μη ξανασυμβούν.//Δικαιοσύνη, ισοτιμία και σωφροσύνη να φεγγοβολούν.//Όλοι συμμέτοχοι να'ναι και κοινωνοί στη νέα παγκόσμια διαδρομή.//
Πολλές οι προσδοκίες, σωρό οι προκλήσεις!//Μα δίχως σκαμπανεβάσματα κι αμφισβητήσεις//για το καινούργιο ταξίδι ποιος ξεκάθαρα θα πει//αν έχουν όλοι γνώση κι είναι όλοι κλητοί;//

Στη νέα ρότα που'χει πάρει η ανθρώπινη φυλή,//είναι καλός ο άνεμος ν' ανοίξουμε πανιά στο σκαρί;//Και ποιος ο καπετάνιος το τιμόνι θα κρατά//μ' αετίσια τη ματιά, του λιονταριού καρδιά//και χέρια στιβαρά και σταθερά;//
Ή ανεμοδούρα θα μας σύρει σαν γυρίσει σε βοριά;//
Δείχνει η "πυξίδα" στο καράβι της ζωής Ανατολή//-στόχο κι ελπίδα οικουμενικής ειρήνης αυγή-// ή σημαδεύει προς το τέλος και τη Δύση;

Τ' όραμα είναι δω και φωνάζει!//Ανταπόκριση καμιά.//Κυρτωμένα κορμιά!//Αδιάφορα πρόσωπα σκυθρωπά!//Σάμπως ορφανεμένες οι ψυχές από ιδέες τρανές//τρέχουν ακατάπαυστα στους δρόμους.//Άδειες από πίστη στα νέα οράματα κι αρχές.//Σάμπως τρέλα να κουβαλάνε στους ώμους!//Κι ο "σώζων εαυτόν σωθείτω"!.

"Πού πάτε πανικόβλητοι" ρωτώ:"πού πάτε;"!//Κάποιος κοντοστάθηκε μια στιγμή.//Κομμένη ανάσα, λαχανιασμένη φωνή// κι είπε: "Σςςς....η ανθρωπότης κοιμάται"!...

Να την ξυπνήσουμε λοιπόν! Όλοι μαζί ελάτε!

από την ποιητική συλλογή μου "Φαιδρά ή Σπβαρά;"

Η μεγάλη νίκη

Απ' την αρχή του δρόμου και σ' όλο το ταξίδι μου
γιόμιζα το δισάκι μου σπυρί-σπυρί,
μ' όνειρα και προσδοκίες.
Και στον αγώνα τον καλό. με πόνο και κόπο
-θεία εντολή-αυτό ξεχείλισε και βάρυνε απ' τ' αγαθά!
κι ήταν πολλά!
Δεν αρνήθηκα ποτέ, σ' όσους συνάντησα στο δρόμο διαβάτες
να μοιραστώ χωρίς δισταγμό,
την μπουκιά το ψωμί και το κρασί,
ευλογημένο ιδρώτα που κέρδισα στη ζωή.
Πόσο μεγάλη η χαρά, να προσφέρεις χωρίς ανταμοιβή!

Κι αυτοί που χόρτασαν κι ενώ στην αρχή μου ζήτησαν λίγα,
με ξεγέλασαν στη πορεία και τ' άρπαξαν όλα!
Και μ' εγκατέλειψαν στο δρόμο μονάχη κι ολότελα γυμνή!
Σαν τί άλλο χειρότερο στη ζωή μου μπορούσε να συμβεί;

Μα ας είναι. Του τιμωρού το σπαθί
το' βαλα πίσω στη θήκη.
Δεν θα λερώσω τα χέρια μου μ' αίμα.
Υπάρχει Θεία Δίκη.
Δεν είδα κι εκείνους να περπατούν νικητές!
Ούτε κι εγώ θα σκύψω το κεφάλι ηττημένη.
Κι απ' την αρχή ξεκίνησα το δρόμο πεισμωμέμη.

Με μια μονοκονδυλιά τα διέγραψα όλα
και το "εγώ" μου κάθησα σ' ένα σκαμνί
και του 'πα! Και τώρα, οι δυό μας!
Ας ήμαστε γυμνοί και μόνοι.
Θα πιάσουμε ξανά κι απ' την αρχή,
της ζωής μας το τιμόνι.

Και ή θα πετάξουμε στα ψηλά
κι από κάθε είδους δεσμά λυτρωμένοι,
ή στη μιζέρια τούτης της γης
θα μείνουμε δω καρφωμένοι.

Μη κλαις λοιπόν για κείνα που 'χασες
και κλέφτες σου τα πήραν.
'Υλη και χώμα ήτανε, φθαρτά και μάταια στο διάβα του αιώνα.
Ανήκουνε στο παρελθόν και γίναν μύθος κι ιστορία.
Αλλού είναι το νόημα κι αλλού είναι η ουσία.

Για κείνα που δεν θα 'λθουνε,
δεν έχεις λόγο να θρηνείς ψυχή μου.
Κράτα κρυφό το μυστικό που θα σου πω
κι είναι η δική μας νίκη. Αυτό έχει σημασία.
Πρόφθασα στ' άπειρο, απ' την αρχή ν' αφήσω,
στ' απύθμενα τα βάθη τ' ουρανού,
της αθάνατης ψυχής τη δύναμη
και τα μεγάλα όνειρα, την ομορφιά του νου!
Αυτά τα δυο, ποιος θα μπορέσει να τα πάρει
αφού τα πρόσφερα στα χέρια του Θεού;

από την ποιητική συλλογή "Σκόρπια φύλλα"

Απολογία

....Κι ήλθαν στιγμές απόγνωσης,
κραυγές απελπισμένες
κι αναρωτήθηκα πολλές φορές το "πώς και το γιατί"
εκείνο που μου πρόσφερες το 'χασα
και μες στη πλάνη μου που σ' έκρυψα
και δεν σε βρίσκω πια!
Μα τώρα, όσο κι αν θρηνώ και την αλήθεια είδα,
είναι πολύ αργά και πλιο δεν ωφελεί!
Το δάκρυ κι ο αναστεναγμός, δική μου επιλογή!
Ο δρόμος που ακολούθησα, δική μου αυταπάτη!
Κι απεγνωσμένα έκλαψα και μες στη νύχτα φώναξα:
Ω! Ουρανέ! Βόηθα τον αποστάτη!

απόσπασμα από την ποιητική συλλογή μου "Σκόρπια φύλλα"

Η πτώση

Χωρίς καμιάν αμφιβολία,
μέγιστο αγαθό του ανθρώπου η Ελευθερία.
Όμως ελευθερία χωρίς όρια, σύνεση κι ευνομία,
συχνά οδηγεί στη πτώση και στην ασυδοσία.
Ω! Τί να πω για την εικόνα που προβάλλεται στη σύγχρονη κοινωνία!
Χάσαμε πια οι άνθρωποι τον ρυθμό του μέτρου για ζωής αρμονία!
Κι αλί! Στα Έσχατα καταπέσαμε βάθη αποκτήνωσης
κι ακολουθώντας ένα δρόμο ερωτικής αποχαλίνωσης
αγγίξαμε τα όρια της ψυχικής απογύμνωσης!


απόσπασμα από την ποιητική συλλογή μου"Βήματα στων ανθρώπων τη γη"

Φαιδρά ή Σοβαρά;

Φαιδρά ή Σοβαρά;

-------------------



Στης γειτονιάς το λούνα-παρκ//και στης παγκόσμιας ζωής το τσίρκο//τα πρόσωπα και του κόσμου η ψυχή//πώς αλλάζουνε μορφή!//

Σαν σε καθρέπτη μαγικό//τα ¨δρώμενα"παρατηρώ.//Χοροπηδούν στα μάτια μου εμπρός//δίχως μέτρο συμπαντικό//πέρα από κάθε λογική.//Σαστισμένος ο νους τα κοιτάει βουβός!//

Κι όσο τις εικόνες που εκπέμπει διαρκώς,//ο κάθρέπτης ο μαγικός//αθέλητα στο δικό τους χορό μέ βάζουν!//Λες κι αόρατα χέρια μ' αρπάζουν//και σε "χώρα των θαυμάτων"με πετούν.

Η καρδιά σπαρταράει από χαρά.//Ω! Πόσοι αισιόδοξοι εκείθε τραγουδούν!//Τον χρόνο τους αμέριμνα περνούν//κι όλα δςίχνουν πως με φως τα όνειρά τους ζουν!//

Μα σαν ολογράμματα με κυκλώνουν//φίδια με ζώνουν//κι η ονείρωξη δεν κράτησε πολύ.//

Σε μια της γης γυροβολιά//καλυμμένο τον Ήλιο με σύννεφα πολλά//ο καθρέπτης αντανακλά!//Πάει το φως!//Λάκισε κι η χαρά!//Δαιμόνια προβάλλουν απ' του φεγγαριού τη σκιά//ξερνώντας φωτιά!//

Και γύρω τους αμέτρητα ξωτικά//μάγισσες και μάγοι οργιάζουν!//Σε χύτρες και καζάνια που κοχλάζουν//ανακατεύουν την ανθρώπινη ζωή!//Πω!Πω! Τί θόρυβο έκανε η κακία η πολλή!//Κι όλα ξανάγιναν αυτό που ήταν!//Άσχημα και δυσανάλογα στη μορφή!//

Στη γωνιά, η καλοσύνη αφουγκραζόταν σιωπηλή!//Ο ουρανός τα πάντα κοίταζε σκυθρωπός!//Κι ο καθρέπτης των προσδοκιών,//της νοσταλγίας ξεναγός,//στ' όνειρο του μέλλοντος καθρέπτης μαγικός,//αλλοιωμένες τις εικόνες δείχνει πλέον, συνεχώς!..

Κι ο νους μπερδεύεται σε ψέματα και παραμύθια!//Οδυνηρό για την διάνοια ν' αναζητάει την αλήθεια//σε όρια ρευστά, ανάμεσα στα σοβαρά και τα φαιδρά.//

Ω! δεν αντέχεται για πολύ//τόση οδύνη στην ανθρώπινη καρδιά!//Κι ο νους μετέωρος σαλεύει//κι η ψυχή πονά κι αγανακτεί!//Τί στην οργή!//Αν δώσω μια και σπάσω τον καθρέπτη//σαν τί περισσότερο από μέσα του θ΄αποκαλυφθεί;

Ο βοηθός του Θεού


Πρώτα χώρισε τη νύχτα απ’ τη μέρα ο Δημιουργός
και το σκοτάδι έγινε φως.
Όμως Του πήρε χρόνο πολύ
κι άλλη τόση δουλειά σκληρή,
η δημιουργία του κόσμου να συντελεσθεί.

Κι όταν πήγαν όλα καλά ,
σύμφωνα με το Μεγάλο Σχέδιο κι όλα έγιναν ωραία,
-λογικό ήταν και κατάληξη μοιραία-
σάμπως και να ’νοιωσε κούραση, κι ας ήταν Θεός.

Κι ως φαίνεται, είδε τα πράγματα αλλιώς.
Μέτρησε τις φροντίδες που απαιτούνταν συνεχώς,
για να ρέει αρμονικά η ζωή κι ο νόμος ο συμπαντικός.
Σ’ έννοιες μπήκε μεγάλες και πώς να τα βγάλει πέρα,
την κοσμογονία Του να συντονίζει μοναχός;

Σε βαθιά έπεσε συλλογή.
Και το σκεπτόταν το πράγμα πολύ.
Απ’ όλες τις πλευρές, το κλωθογύριζε κάθε στιγμή,
όταν κάθισε να ξεκουραστεί την εβδόμη μέρα.
Και το σοφό Του μυαλό,
αποφάσισε να φτιάξει πολύτιμο βοηθό.
Και την ενάτη ημέρα, έπλασε την ΜΗΤΕΡΑ!

Από την ανέκδοτη ποιητική μου συλλογή «Γυναίκα-Ανθοπηγή»

Στο χορό της ζωής

……. Τίποτε δεν μένει στάσιμο στου χρόνου τη περιστροφή. Μια συνεχής είναι όλα μες τον κύκλο του, ροή. Δεν υπάρχει τέλος στην ζωή. Και ο θάνατος ακόμη, στην ουσία, είναι μια καινούργια αρχή, γιατί στο κενό που δημιουργεί, αφήνει περιθώριο να υπεισέλθει κάτι άλλο, η ισορροπία του σύμπαντος να μην διασαλευτεί.
Πάντοτε υπάρχει μια συνέχεια απροσδιόριστη. Τίποτα να μη διακόπτει τίποτα. Και αν ακόμη κάτι διακοπεί, αυτό αμέσως δημιουργεί μιαν άλλη κατάσταση καινοφανή. Ένα πανηγύρι η ζωή κι όσο ο χορός της καλά κρατεί όλα έρχονται στην ώρα τους για εκείνον που ξέρει να περιμένει κι οπλίζεται μ’ υπομονή.
Κι ό, τι είναι γραμμένο να γίνει, θα γίνει, είτε σήμερα είτε αύριο είτε σε κάποια άλλη στιγμή. Κι η ανθρώπινη ψυχή, αδιαχώριστο μέρος του όλου, δεν ξεφεύγει από τον γενικό κανόνα της αέναης αλλαγής. Μια κλαίει. Μια γελά. Μια χορεύει και τραγουδά και πάει λέγοντας…..
Κι όσο η ζωή συνεχίζει να χορεύει, τί κι αν παίζει τα δικά της παιχνίδια! με σκέρτσα και καμώματα πολλά; Τί κι αν εκεί που σε χαρά σ’ ανυψώνει κι αμέσως μετά σε πληγώνει και σε εγκαταλείπει δέσμιο στην θλίψη και στη μοναξιά; Την άλλη, ξαφνικά και από το πουθενά, έρχεται πάλι κοντά και με χαρούμενο και γελαστό πρόσωπο σε παρακινεί, σε προτρέπει και σ’ ωθεί να πάρεις μέρος στα δικά της τερτίπια ξανά!
Κι αν αφεθείς να σε παρασύρει στου χορού της τον ρυθμό, όλα μπορούν να αλλάξουν, ίσως αργά, μα σταθερά.
Μ’ αν τη πρόσκλησή της όμως αρνηθείς
και παραμείνεις έξω απ’ της ζωής το παιχνίδι
κι από μακριά κι αλάργα το κοιτάς τότε αλί!
Στον ανθόκηπο της γης
θα μαραζώνεις σαν απότιστο φυτό!
Κι όταν ολότελα πια μαραθείς
κάποιος αδιάφορα θα σε πετάξει τελικά στη χωματερή, ξερό κι άχρηστο ζωής ένα σκουπίδι!...

{μια σελίδα από το ανέκδοτο βιβλίο μου «Στο χορό της ζωής» }