Η συγγένεια

Η συγγένεια

1
Μόλις είχε χαθεί στ’ ουρανού τον ορίζοντα
τ’ ολόχρυσο του ήλιου αμάξι με τ’ άλογα τα γοργά,
κι ένα γύρω απλώνονταν φωτός χρώματα ιριδίζοντα,
χρυσόσκονη πασπαλίζοντας τη θάλασσα τη πλατιά!
Ω! κόσμου ομορφιά!

Κι όσο ένα-ένα ξεχύνονταν απ’ το ουράνιο λαγήνι
μύρια αστέρια, λαμπυρίζοντα,
πάνω στο κατώφλι της γης, μεγαλόπρεπη ξεπρόβαλε κείνη,
της νύχτας η κυρίαρχος μες τ’ άπειρο του ορίζοντα
και φίλη των μοναχικών, η Σελήνη,

που ξέρει πώς να τρυπώνει στην κλειστή αγκαλιά τους
και στης νύχτας τη σιγαλιά, τ’ αυτιά της στήνει
κι ακούει μ’ υπομονή τα προβλήματά τους.
Και θυμίζοντας τους στιγμές χαράς στα βήματά τους,
τους κάνει να ξεχνούν τη μοναξιά τους.
2
Κι όπως ξάνοιγε δρόμο χωρίς βιασύνη
και το στέμμα της το φωτεινό για μια στιγμή αφήνει,
πάνω στα γαλάζια βουνά,
ντύνοντας τα μεγαλόπρεπη φορεσιά,
σπαρτάρισε το είναι μου, μ’ ηδυπάθειας ανατριχίλα!

Μπροστά στη τόση κοσμικής ομορφιάς πλημμύρα
σ’ αυτού του δειλινού τη χαύνα σιωπή,
απελευθερώθηκαν οι σκέψεις του νου,
και μ’ ηδονής άλικη ταραχή,
στροβιλίζομαι σε κύκλους εξαγνισμού,
καλώντας τη Σελήνη, φίλη να με ζυγώσει κι εμένα καλή.
3
Ω! στο τρυφερό της αγκάλιασμα πώς ηρέμησε η ψυχή
κι ανοίχτηκα σε κουβέντα μαζί της, για ώρα πολλή!
Και σαν μου ’πε πως του Ήλιου είναι η μονάκριβη αδελφή
κι ο Ήλιος ο μοναδικός αδελφός της,
μες από χρώματα κι ουράνια περάσματα,
όπου ιερογλυφικά ξεσκεπάζονταν κι εικονογράμματα,

λες και μ’ άνοιξε δίαυλο γι’ άλλου κόσμου ζωή
και μου ’δωσε το κλειδί,
μια λεπτομέρεια να ενεργοποιηθεί αινιγματική
σ’ αρχέγονα μυστήρια να εντρυφήσω και μυστικά.
Κι ανακάλυψα κάτι σπουδαίο, με νόημα πολύ σημαντικό,
που συνδέει τη ζωή της γης μ’ εκείνη στον ουρανό.
Της συγγένειας τον ακατάλυτο ιερό δεσμό.
4
Ήλιος και Σελήνη, αρχοντο-γεννήματα τ’ ουρανού και τα δυο μαζί
όπου τάχθηκε το καθένα, μες στο στερέωμα το πλατύ,
δίχως έχθρα και φθόνο αναμεταξύ,
πώς μοιράζονται τα καθήκοντα με σύμπνοια πολύ αγαστή!
Και δεν κουράζονται του Φωτός να διαφεντεύουν τη πηγή,
φιλιωμένα στη μοιρασιά και τα δυο, απ’ των αιώνων την απαρχή!

Και τούτη η γνώση έγινε φως μου,
όπου γης άνθρωπε αυτού του κόσμου.
Μη κι εγώ σε τούτη τη γη, δεν είμαι η αδελφή σου;
Μη κι εσύ δεν είσαι ομογάλακτος τ’ ουρανού αδελφός μου;
Ω, αδελφέ! Απόψε μια ευκαιρία δώσ’ μου
κι απ’ την ενεργό ζωή σου,
είτε σε ώρα χαράς είτε δάκρυ σκουπίζεις, είτε βιώνεις πόνο,
αφιέρωσε μου λίγο χρόνο,
μιας στιγμούλας περίσσευμα μόνο,
ή έστω και λίγο πριν σε ύπνο πέσεις βαθύ,
σε νανούρισμα ν’ ακούσεις μητρικό,
ό, τι πιο ωραίο βίωσα κι έμαθα τούτο το δειλινό
και μες τ’ όνειρο να το ονειρευτείς κι εσύ!
Την απόλυτη Αρμονία
στο κόσμο τον συμπαντικό
και την αγαστή συνεργασία,
όλων εκείνων που πλάστηκαν απ’ τον Δημιουργό!
5
Ω! έχεις υπομονή αδελφέ,
ν’ ακούσεις κι άλλα που θέλω να σου πω.
απ’ όλα κείνα που μιλήσαμε απόψε η Σελήνη κι εγώ;
Τί κι αν σύννεφα βαριά καλύπτουν συχνά τη γη;
Τί κι αν ο ουρανός μπουμπουνίζει και πέφτουν κεραυνοί;

Τί κι αν φαίνεται πως το φως της μέρας έχει χαθεί
και γύρω και στη ζωή μας ζοφερή νύχτα έχει απλωθεί;
Τι κι αν σκορπίζει θάνατο, πότε η φωτιά και πότε η βροχή;
Τί κι αν από καιρό σε καιρό, σείεται απ’ τη ρίζα η γη
και τρέμουν τα βουνά σε Δύση κι Ανατολή;

Η ζωή μας αδελφέ, όπως και της φύσης η ζωή.
μπορεί να ’χει τις καταιγίδες της και τους σεισμούς της.
Τις φωτιές και τις πλημμύρες, τους θυμούς της.
Έχει όμως και τους αρμονικούς παράλληλα ρυθμούς της,
μες τη συνεχή των πραγμάτων εναλλαγή.
να διατηρείται το μέτρο και η χρυσή τομή,
για να επανασυνδέει τους διαλυμένους αρμούς της.
6
Εσύ κι Εγώ, όλοι Εμείς, συνοδοιπόροι στη ζωή,
ας στηριχθούμε στην αρχέτυπη συγγένειά μας, για όλους κοινή.
Κι όσο λαξεύουμε τα σημάδια μας πάνω στους βράχους της γης,
ακόμη κι όταν σκοντάφτουμε ή σερνόμαστε καταγής,
ας μεριμνούμε κατοικία μας να μην είναι η λάσπη κι η σκόνη.
Ούτε κρεβάτι μας, η ερημιά
και σαν αγριεύουν της ζωής τα στοιχειά
απομένει η ψυχή να δέρνεται μόνη.

Ακόμη κι όταν σ’ αγκάθια το κορμί ξεσχίζεται και ματώνει,
ακόμα κι όταν μας καίει αλύπητα του ήλιου η φωτιά
κι η δίψα τα χείλη ξεραίνει και στεγνώνει,
ας στρέψουμε τα μάτια, να κοιτάξουμε ψηλά!
Ενώ ξεπεσμένοι τ’ Ουρανού θεοί, ερχόμαστε δω στη γη
και μ’ Εκείνον δεν κάναμε ακόμη ανακωχή,
αναθαρρείτε!
Τα πρόσωπα ξεσκεπάστε!
Χέρι-χέρι όλοι αδελφικά πιαστείτε
κι ό, τι βαραίνει τη σκέψη, από πάνω σας βγάλτε
κι ο ένας στον άλλον αρχίστε να χαμογελάτε!

Μου το ’πε απόψε η Σελήνη με λόγια απλά, γιομάτα σιγουριά.
Ο Ουρανός, ω! Εκείνος ποτέ δεν θα πάψει να μας χαμογελά.
Μ’ ορθάνοιχτη στέκει από πάνω μας την πατρική αγκαλιά,
δικά Του ήμαστε παιδιά, μη το λησμονάτε
και στις όποιες δοκιμασίες μας, πάντα είναι κοντά!

από την ποιητική μου συλλογή "Δρόμοι φωτός"

Αυτό ήταν τ' όνειρό μας;

.......Μάχες κερδίσαμε αρκετές//στον αγώνα να τιθασεύσουμε τη φύση,
μα κάθε νίκη γίνηκε ¨μπούμεραγκ"//και τον πόλεμο χάσαμε μαζί της τελικά.
Δεν βρήκαμε ησυχία, ούτε γαλήνη πουθενά
κι ούτε την ειρήνη στο πλήρωμα του χρόνου
που τόσο πάντα λαχταρούσε η ανθρώπινη καρδιά.
Κι αρχίσαμε να φτιάχνουμε φωλιές-κλουβιά,
με υλικά τη μοναξιά, παρέα τη σιωπή
και τη σκια της θλίψης και του φόβου
κι όλα μαζί, ένα σωρό, τα βάψαμε χρυσή μπογιά!
Και θαμπωθήκαμε!
Και θαμπωμένοι, όμοια μ' αγρίμια και θεριά,
κει μέσα αμπαρωθήκαμε!
Αυτό ήτανε τ' όνειρο που ζήλεψε η καρδιά
και τ' όραμα της σκέψης του ανθρώπινου νου;
Σφραγίζοντας ερμητικά το μονοπάτι τ' ουρανού,
με δική μας θέληση στο πέρασμά μας απ' τη γη
δέσμιοι να καταλήξουμε στης μοναξιάς τη φυλακή;
Να παγιδεύσουμε στην ύλη τη σύντομη ζωή,
σ' του "εγώ" τις αυταπάτες να βυθιστούμε το ψέμμα,
την ύπαρξή μας να καλύψουμε στης αβύσσου τη σιωπή,
να εξοστρακίσουμε στο επέκεινα το αθάνατο πνεύμα;
Ω! πώς καταφέραμε τελικά και σκοτώσαμε την ψυχή μας,
την ίδια τη ζωή μας;

{απόσπασμα από την ποιητική μου συλλογή "Σκόρπια φύλλα"

Σςςς...Η ανθρωπότης κοιμάται...

Όραμα κοσμικό κι όνειρο γενεών//για μια περισσότερο ισόνομη ζωή//και λιγότερο βίαιη παγκόσμια τάξη.//Ελπιδοφόρο ξημέρωμα η νέα εποχή!//Αναπτερώνεται δειλά-δειλά κι η ψυχή.// Ίσως κλείσουν επιτέλους τα περάσματα//για κείνους που καταιγίδες προκαλούν.//Ίσως άλλες συμφορές πάνω στη γη//να μη ξανασυμβούν.//Δικαιοσύνη, ισοτιμία και σωφροσύνη να φεγγοβολούν.//Όλοι συμμέτοχοι να'ναι και κοινωνοί στη νέα παγκόσμια διαδρομή.//
Πολλές οι προσδοκίες, σωρό οι προκλήσεις!//Μα δίχως σκαμπανεβάσματα κι αμφισβητήσεις//για το καινούργιο ταξίδι ποιος ξεκάθαρα θα πει//αν έχουν όλοι γνώση κι είναι όλοι κλητοί;//

Στη νέα ρότα που'χει πάρει η ανθρώπινη φυλή,//είναι καλός ο άνεμος ν' ανοίξουμε πανιά στο σκαρί;//Και ποιος ο καπετάνιος το τιμόνι θα κρατά//μ' αετίσια τη ματιά, του λιονταριού καρδιά//και χέρια στιβαρά και σταθερά;//
Ή ανεμοδούρα θα μας σύρει σαν γυρίσει σε βοριά;//
Δείχνει η "πυξίδα" στο καράβι της ζωής Ανατολή//-στόχο κι ελπίδα οικουμενικής ειρήνης αυγή-// ή σημαδεύει προς το τέλος και τη Δύση;

Τ' όραμα είναι δω και φωνάζει!//Ανταπόκριση καμιά.//Κυρτωμένα κορμιά!//Αδιάφορα πρόσωπα σκυθρωπά!//Σάμπως ορφανεμένες οι ψυχές από ιδέες τρανές//τρέχουν ακατάπαυστα στους δρόμους.//Άδειες από πίστη στα νέα οράματα κι αρχές.//Σάμπως τρέλα να κουβαλάνε στους ώμους!//Κι ο "σώζων εαυτόν σωθείτω"!.

"Πού πάτε πανικόβλητοι" ρωτώ:"πού πάτε;"!//Κάποιος κοντοστάθηκε μια στιγμή.//Κομμένη ανάσα, λαχανιασμένη φωνή// κι είπε: "Σςςς....η ανθρωπότης κοιμάται"!...

Να την ξυπνήσουμε λοιπόν! Όλοι μαζί ελάτε!

από την ποιητική συλλογή μου "Φαιδρά ή Σπβαρά;"

Η μεγάλη νίκη

Απ' την αρχή του δρόμου και σ' όλο το ταξίδι μου
γιόμιζα το δισάκι μου σπυρί-σπυρί,
μ' όνειρα και προσδοκίες.
Και στον αγώνα τον καλό. με πόνο και κόπο
-θεία εντολή-αυτό ξεχείλισε και βάρυνε απ' τ' αγαθά!
κι ήταν πολλά!
Δεν αρνήθηκα ποτέ, σ' όσους συνάντησα στο δρόμο διαβάτες
να μοιραστώ χωρίς δισταγμό,
την μπουκιά το ψωμί και το κρασί,
ευλογημένο ιδρώτα που κέρδισα στη ζωή.
Πόσο μεγάλη η χαρά, να προσφέρεις χωρίς ανταμοιβή!

Κι αυτοί που χόρτασαν κι ενώ στην αρχή μου ζήτησαν λίγα,
με ξεγέλασαν στη πορεία και τ' άρπαξαν όλα!
Και μ' εγκατέλειψαν στο δρόμο μονάχη κι ολότελα γυμνή!
Σαν τί άλλο χειρότερο στη ζωή μου μπορούσε να συμβεί;

Μα ας είναι. Του τιμωρού το σπαθί
το' βαλα πίσω στη θήκη.
Δεν θα λερώσω τα χέρια μου μ' αίμα.
Υπάρχει Θεία Δίκη.
Δεν είδα κι εκείνους να περπατούν νικητές!
Ούτε κι εγώ θα σκύψω το κεφάλι ηττημένη.
Κι απ' την αρχή ξεκίνησα το δρόμο πεισμωμέμη.

Με μια μονοκονδυλιά τα διέγραψα όλα
και το "εγώ" μου κάθησα σ' ένα σκαμνί
και του 'πα! Και τώρα, οι δυό μας!
Ας ήμαστε γυμνοί και μόνοι.
Θα πιάσουμε ξανά κι απ' την αρχή,
της ζωής μας το τιμόνι.

Και ή θα πετάξουμε στα ψηλά
κι από κάθε είδους δεσμά λυτρωμένοι,
ή στη μιζέρια τούτης της γης
θα μείνουμε δω καρφωμένοι.

Μη κλαις λοιπόν για κείνα που 'χασες
και κλέφτες σου τα πήραν.
'Υλη και χώμα ήτανε, φθαρτά και μάταια στο διάβα του αιώνα.
Ανήκουνε στο παρελθόν και γίναν μύθος κι ιστορία.
Αλλού είναι το νόημα κι αλλού είναι η ουσία.

Για κείνα που δεν θα 'λθουνε,
δεν έχεις λόγο να θρηνείς ψυχή μου.
Κράτα κρυφό το μυστικό που θα σου πω
κι είναι η δική μας νίκη. Αυτό έχει σημασία.
Πρόφθασα στ' άπειρο, απ' την αρχή ν' αφήσω,
στ' απύθμενα τα βάθη τ' ουρανού,
της αθάνατης ψυχής τη δύναμη
και τα μεγάλα όνειρα, την ομορφιά του νου!
Αυτά τα δυο, ποιος θα μπορέσει να τα πάρει
αφού τα πρόσφερα στα χέρια του Θεού;

από την ποιητική συλλογή "Σκόρπια φύλλα"

Απολογία

....Κι ήλθαν στιγμές απόγνωσης,
κραυγές απελπισμένες
κι αναρωτήθηκα πολλές φορές το "πώς και το γιατί"
εκείνο που μου πρόσφερες το 'χασα
και μες στη πλάνη μου που σ' έκρυψα
και δεν σε βρίσκω πια!
Μα τώρα, όσο κι αν θρηνώ και την αλήθεια είδα,
είναι πολύ αργά και πλιο δεν ωφελεί!
Το δάκρυ κι ο αναστεναγμός, δική μου επιλογή!
Ο δρόμος που ακολούθησα, δική μου αυταπάτη!
Κι απεγνωσμένα έκλαψα και μες στη νύχτα φώναξα:
Ω! Ουρανέ! Βόηθα τον αποστάτη!

απόσπασμα από την ποιητική συλλογή μου "Σκόρπια φύλλα"

Η πτώση

Χωρίς καμιάν αμφιβολία,
μέγιστο αγαθό του ανθρώπου η Ελευθερία.
Όμως ελευθερία χωρίς όρια, σύνεση κι ευνομία,
συχνά οδηγεί στη πτώση και στην ασυδοσία.
Ω! Τί να πω για την εικόνα που προβάλλεται στη σύγχρονη κοινωνία!
Χάσαμε πια οι άνθρωποι τον ρυθμό του μέτρου για ζωής αρμονία!
Κι αλί! Στα Έσχατα καταπέσαμε βάθη αποκτήνωσης
κι ακολουθώντας ένα δρόμο ερωτικής αποχαλίνωσης
αγγίξαμε τα όρια της ψυχικής απογύμνωσης!


απόσπασμα από την ποιητική συλλογή μου"Βήματα στων ανθρώπων τη γη"

Φαιδρά ή Σοβαρά;

Φαιδρά ή Σοβαρά;

-------------------



Στης γειτονιάς το λούνα-παρκ//και στης παγκόσμιας ζωής το τσίρκο//τα πρόσωπα και του κόσμου η ψυχή//πώς αλλάζουνε μορφή!//

Σαν σε καθρέπτη μαγικό//τα ¨δρώμενα"παρατηρώ.//Χοροπηδούν στα μάτια μου εμπρός//δίχως μέτρο συμπαντικό//πέρα από κάθε λογική.//Σαστισμένος ο νους τα κοιτάει βουβός!//

Κι όσο τις εικόνες που εκπέμπει διαρκώς,//ο κάθρέπτης ο μαγικός//αθέλητα στο δικό τους χορό μέ βάζουν!//Λες κι αόρατα χέρια μ' αρπάζουν//και σε "χώρα των θαυμάτων"με πετούν.

Η καρδιά σπαρταράει από χαρά.//Ω! Πόσοι αισιόδοξοι εκείθε τραγουδούν!//Τον χρόνο τους αμέριμνα περνούν//κι όλα δςίχνουν πως με φως τα όνειρά τους ζουν!//

Μα σαν ολογράμματα με κυκλώνουν//φίδια με ζώνουν//κι η ονείρωξη δεν κράτησε πολύ.//

Σε μια της γης γυροβολιά//καλυμμένο τον Ήλιο με σύννεφα πολλά//ο καθρέπτης αντανακλά!//Πάει το φως!//Λάκισε κι η χαρά!//Δαιμόνια προβάλλουν απ' του φεγγαριού τη σκιά//ξερνώντας φωτιά!//

Και γύρω τους αμέτρητα ξωτικά//μάγισσες και μάγοι οργιάζουν!//Σε χύτρες και καζάνια που κοχλάζουν//ανακατεύουν την ανθρώπινη ζωή!//Πω!Πω! Τί θόρυβο έκανε η κακία η πολλή!//Κι όλα ξανάγιναν αυτό που ήταν!//Άσχημα και δυσανάλογα στη μορφή!//

Στη γωνιά, η καλοσύνη αφουγκραζόταν σιωπηλή!//Ο ουρανός τα πάντα κοίταζε σκυθρωπός!//Κι ο καθρέπτης των προσδοκιών,//της νοσταλγίας ξεναγός,//στ' όνειρο του μέλλοντος καθρέπτης μαγικός,//αλλοιωμένες τις εικόνες δείχνει πλέον, συνεχώς!..

Κι ο νους μπερδεύεται σε ψέματα και παραμύθια!//Οδυνηρό για την διάνοια ν' αναζητάει την αλήθεια//σε όρια ρευστά, ανάμεσα στα σοβαρά και τα φαιδρά.//

Ω! δεν αντέχεται για πολύ//τόση οδύνη στην ανθρώπινη καρδιά!//Κι ο νους μετέωρος σαλεύει//κι η ψυχή πονά κι αγανακτεί!//Τί στην οργή!//Αν δώσω μια και σπάσω τον καθρέπτη//σαν τί περισσότερο από μέσα του θ΄αποκαλυφθεί;